Afstandsmoeders EN geadopteerden: levenslang

afstandsmoeders en geadopteerden, levenslang

Voor afstandsmoeders en geadopteerden is adoptie levenslang. Dat klinkt heftig.
Tara-therapeuten begeleidt beiden: afstandsmoeders (en vaders) die in het verleden hun kind hebben afgestaan, en deze inmiddels volwassen afgestane en geadopteerde kinderen.

En dan ben je afstandsmoeder

Stel je voor: je bent 18, hebt een vriendje en blijkt plotseling zwanger. Wat een impact! Het klinkt zo menselijk, in een tijd waarin anticonceptie een ondergeschoven kindje was.
Maar dan…, je vriendje neemt de benen en jij zit met je geheim. Je houdt het stil, durft niemand in vertrouwen te nemen en wil je ouders niet tot last zijn.

De schaamte en schande in eenzaamheid

Totdat je buik je begint te verraden, zichtbaar wordt.
De verhalen die ik hoor zijn schrijnend pijnlijk. In mijn spreekkamer hoor ik vrouwen, vaak vijftigers, zestigers, vertellen over die meest angstige en eenzame periode in hun leven. Ieder zocht op haar eigen manier naar de beste manier van overleven maar wat allen gemeen hebben is die grote eenzaamheid, het niet gehoord zijn, schaamte, verdriet. Nooit de vragen: “hoe gaat het nou met jou? Wat zou je zelf willen?”

Het NRC schrijft op 5 februari 2020:

“500 aanmeldingen bij Meldpunt voor Gedwongen Adoptie”.

“Het meldpunt is onderdeel van een onderzoek naar binnenlandse adopties tussen 1956 en 1984. In die periode werden naar schatting 15.000 Nederlandse kinderen geadopteerd.

Het meldpunt werd in oktober geopend om onderzoek te doen naar binnenlandse adopties waarbij vrouwen hun kind onvrijwillig afstonden, vaak onder druk van hun sociale omgeving”.

Besluit werd genomen

De opvatting dat het beter was voor je kind om in een “gewoon” (lees: compleet) gezin op te groeien, vierde hoogtij. De schaamte, schande was groot en een “besluit” om tijdelijk bij een tante te gaan wonen was snel gemaakt. Natuurlijk wil de aanstaande moeder niets liever dan een goede toekomst voor haar kindje. Zoveel innerlijke strijd: je bent zwanger, wordt moeder, en tegelijkertijd mag je geen moeder zijn!

Levenslang?

Te vaak heb ik gezien hoe dit “levenslang” geeft. De schande van de zwangerschap is dermate groot dat er niet meer over gesproken wordt. Een deel van je verleden moet je verzwijgen, je leeft met een geheim.
Uit schaamte durf je niemand te vertellen dat je in feite moeder bent van drie, in plaats van twee kinderen. Dit doet iets met je zelfvertrouwen, je zelfbeeld: je voelt je slecht over wat je gedaan hebt, je weet dat je geen keuze had, maar het voelt zo anders…

Iedere verjaardag denk je aan je eerste kind. Je vraagt je af hoe het met hem of haar zou zijn, is hij/zij gezond, gelukkig? De meeste afstandsmoeders durven niet op zoek, ze willen het leven van hun kind niet verstoren. Vaak vertellen afstandsmoeders dat ze zich niet “gerechtigd” voelen om te gaan zoeken. Ze hebben destijds immers zelf een handtekening gezet in het afstandsdossier.

De tijd inhalen

Als er wel contact komt, vaak nadat het geadopteerde kind op zoek gaat naar zijn biologische moeder, is het opbouwen van een relatie ingewikkeld. 40 jaar blijken lastig in te halen. Levenslang!

De meeste afstandsmoeders  vinden een weg, soms met een nieuw gezin, maar de pijn (en soms ook het geheim) blijft. Wat een veerkracht heb ik gezien, wat een moed om met hun verhaal naar buiten te komen, hulp te zoeken, terug te kijken!

Voor deze moedige moeders en hun volwassen kinderen, is het Meldpunt een manier om erkenning te krijgen voor het leed wat hen is aangedaan…,

… en is Tara een groep therapeuten met veel ervaring in de begeleiding van zowel de afstandsmoeders ( en vaders) als de volwassen geadopteerden!

Joke Vermue